Czy studenci trybu wieczorowego nie wchodzą na zawodowy rynek lepiej przystosowani? Zajęcia, korekty i oddania mają, powiedzmy, od godziny piętnastej. Trwają one do wieczora, czasem późnego. Następnie odprężenie, może jakieś spotkanie towarzyskie, kolacja, drink, film – co kto lubi. I sen. Bo na pewno nie projekty. Mają je przecież od rana, dnia następnego. Rysują od godziny (przykładowo) dziewiątej do kolejnej, umówmy się, piętnastej – kiedy to czas zwijać prace na uczelnie. Tam kolejne korekty, prezentacje itp. Czy to nie wygląda jak zdrowy tryb życia? Studenci architektury dziennej, po zajęciach od rana, muszą odpocząć. Zregenerować siły. Za projekty zabierają się po kolacji, po spotkaniach, po północy… I gdzie tu sprawiedliwość?! Przecież w żadnym normalnym biurze nie pracuje się w godzinach 0:00 – 8:00…

Nie wiem więc pytam? Co myślicie?

All images in ‘1FOTO’ category are made and developed by Kornel Kłos

Rozmowa rozpoczyna się od pytania o najlepszy moment dnia:

Julien De Smedt: najbardziej lubię przerwę na lunch z przyjaciółmi lub współpracownikami;

- Jakiej muzyki aktualnie słuchasz?
JDS: jazz, elektronika, hip-hop – generalnie muzyka czarna;

- Słuchasz radia?
JDS: nie;

- Jakie książki leżą na twojej szafce nocnej?
JDS: nie czytam w łóżku, czytam w taksówce, pociągu, samolocie. Zawsze kiedy jestem w podróży. Aktualnie czytam “Nowe projektowanie niemieckie” opracowane przez “Maxa Borka”.

- Czytasz magazyny mody, o architekturze lub designie?
JDS: nieszczególnie – wszystkie są takie same. Przez pierwsze 5 minut ekstycujesz się nowościami, a przez kolejne pięć masz niestrawności…

- A skąd dowiadujesz się co słychać w świecie?
JDS: głównie gazety, a także internet. Nie mam telewizji.

- Przypuszczam, że zwracasz uwagę na to jak ubierają się kobiety. Czy masz swój typ?
JDS: powiedzmy, że zwracam uwagę…

- Jakich ubrań unikasz do noszenia?
JDS: nie paraduje w majtkach i na wysokich obcasach…

- Masz jakieś zwierzątka?
JDS: już nie; kiedy byłem dzieckiem miałem koty, wiewiórkę, a nawet węża!

- Czy kiedy byłeś dzieckiem chciałeś zostać architektem?
JDS: jako dziecko – nie pamiętam, a jako nastolatek byłem zbyt pochłonięty jazdą na desce, co sprawiło, że zżyłem się z miastem i zapoczątkowało zainteresowanie się jego stanem. Na zawód architekta zdecydowałem się mając 16 lat.

- Gdzie pracujesz nad swoimi projektami?
JDS: wszędzie. Jestem do tego zmuszony bo stale podróżuję. Chciałbym to zmienić, tęsknię za pracą w biurze.

- Czy omawiasz swoje działania z architektami z innych biur?
JDS: tak.

- Czy możesz opisać swój styl? Jak określiłby go twój dobry przyjaciel?
JDS: pracuje nad problemami społecznymi… wszystkie moje projekty dążą do zaktywizowania społecznych relacji i kontekstu miejskiego. Nie posiadam stylu, który można zaszufladkować. Powiedzmy, że jest współczesny i prowokujący.

- Spróbujesz opisać ewolucję jaka zaszła w twojej pracowni, od pierwszego projektu po dzisiejsze?
JDS: To trudne zadanie. Wole myśleć, że stale ewoluujemy ale też potrawie odnaleźć ciągłość w naszych działaniach. Generalnie uważam, że jestem zbyt młody żeby musieć rozważać sprawę ewolucji mojego biura. Pracuje dopiero od 10 lat. To co się rozwinęło to z pewnością efektywność i zdolność do decydowania co robić, a czego nie.

- Jak twoim zdaniem zmieniło się postrzeganie architektury przez ostatnie 10 lat?
JDS: oczywiście zmieniło się znacznie. Dzisiaj ludzie rzeczywiście zaczęli dbać o architekturę. Zawód architekta uznany został za najseksowniejszy, a projektowaniem zajmuje się nawet Brad Pitt. To wspaniałe, ale z drugiej strony powoduje zmieszanie. Przypuszczam, że kryzys w jakim się znaleźliśmy w jakimś stopniu oczyści tę sytuację. Dobrą stroną posiadania przez architektów tych wszystkich nowych mocy jest to, że możemy być bardziej pomocni w walce z kryzysem. Architekci to ludzie rozwiązujący problemy i ta zdolność może być użyta w pełnym rozumieniu.

- Czy zdażyło ci się zmieniać twoje budynki w czasie budowy, ponieważ klient chciał inaczej?
JDS: oczywiście – zdaża się to cały czas. Myśle jednak o opinii klienta, jak o czymś pozytywnym – napędzającym. Proces twórczy to nie samotna ścieżka. Im więcej tarć i sporów tym lepszy staje się projekt.

- Które projekty dały ci najwięcej satysfakcji?
JDS: zaprojektowałem duże miejskie nabrzeże dla miasta Rimini. To był konkurs, który przegraliśmy z Jeanem Nouvelem i pomimo faktu, że prawdopodobnie projekt nie będzie realizowany to jestem przekonany, że zaproponowaliśmy właściwe rozwiązania dla zadanych warunków, przeszłości i przyszłości; że zaproponowaliśmy przeobrażenia zgodne z oczekiwaniami mieszkańców. To jest projekt dla nich i to był najbardziej satysfakcjonujący rezultat naszej pracy: uzyskać system zdolny do mutowania zgodnie z zewnętrznymi potrzebami.

- Dla kogo chciałbyś coś zaprojektować?
JDS: Bjork, Gondry, Jay-Z, Rodney Mullen. Dla ludzi, których osobowość i produkcje zadziwiają mnie.

- Czy jest jakiś projektant/architekt z przeszłości którego bardzo doceniasz?
JDS: jest wielu z przeszłości, których doceniam; John Lautner, Verner Panton, The Eames, Lina Bo Bardi,
Bean Prouvé, Mendes da Rocha, Corbu (Le Corbusier),
Mies (Mies Van der Rohe)… mógłbym tak wymieniać…

- a z tych nadal działających?
JDS: Nishizawa oraz Sejima (SANAA)…

- Jaką radę dałbyś młodym architektom?
JDS: Pracujcie zgodnie i przeciwko tendencyjnym granicom, zgodnie i przeciwko historii, bądźcie krytyczni i żądni wiedzy, i dobrze się przy tym bawcie!

- Czego obawiasz się odnośnie przyszłości?
JDS: nie boję się przyszłości.